Het was nog voor de regen ,net  voor dat het weer ging regenen dat ik mezelf vond met een wiel dat klemzat in een gat in de brug.

Dikke stalen spijlen was alles waar de brug van was gemaakt en zowel links als rechts was diepte en water wat woest onder me zat te kolken als een hongerig dier.
De gaten tussen de stalen spijlen waren groot genoeg om mijn wiel in te kunnen klemzetten, maar daar had ik nu geen tijd voor. Het voorwiel zat namelijk in een kuil en mijn voeten glipte langzaam weg.

Nu zag de 3 meter diepe wildwatersloot er niet echt aantrekkelijk uit.
Maar mijn eigenwaarde had ik toch al lang verloren na de 3^e val op dezelfde dag, misschien dat ik in het diepste dal dan nog een restje kon vinden voor wat mij mij maakt.

Als er een god zou bestaan was hij bij me op dit moment. Al is mijn reis alles behalve een bedevaart trip.
Het moment waarop ik de koppeling losliet en met mijn volle gewicht naar voren toe leunde om daarmee mijn voorwiel los te krijgen, de geur van verbrand rubber mijn open vizier binnen waaide en mijn hard tekeer ging als die van een kleine kolibrie was misschien wel het moment waarop ik echt besefte wat leven was, en dat ik leef. maar vooral hoe ongelofelijk kwetsbaar ik ben.. En dan niet specifiek voor mij gesproken maar voor iedereen.. Hoe je met een kleine beweging je eigen leven je toekomst kunt bepalen, het moment dat je die ene vrachtwagen inhaalt en je volop naar voren leunt en je hele leven op 110 voorbij ziet gaan is avontuur, dat is de wind langs je haren voelen, dat is voelen dat je leeft en weten dat elk moment dat je leeft het je laatste kan zijn. En elke ademhaling die je doet aftelt tot de laatste.

Op de een of andere manier seint de natuur het beter te begrijpen..
Die hebben geen agenda en kijken niet naar morgen, die leven en prijzen het leven met elke atoom van hun lichaam..
Alles reflecteert de energie die het gemaakt heeft en elk deel in hun lichaam en geest wil hetzelfde…. Leven.. En gewoon zijn…
Geen tegenstrijdigheden en diversiteit in Ratio intuïtie  of  menselijke driften, puur wat het wil en wat het nodig heeft, het Hier en het Nu.
En wanneer het moment daar komt kan het van leven simpel doodgaan en niet meer bestaan..
Waar mensen bang zijn dat elk moment dat ze leven tijdelijk is en de wereld blijft doorgaan ook zonder hun denkt een vogeltje niet verder dan wat het is en wanneer het zijn ogen sluit is er niets anders meer dan de droompjes die het heeft. De rest van de wereld stopt dan even met wat het is en wanneer het wakker word gaat alles weer verder.

God, was de ik hier maar zo simpel..

Regressie..
Er was ook geen hond op de weg, en glad dat enkel rijden in een rechte lijn met af en toe stilstaan en een bocht van 90 graden mogelijk was ( dit zou er vast hilarisch hebben uitgezien als je zelf niet zeiknatte kleren aanhad en zat te trillen als 10  rietjes )

Niet veel verder kwam er een Spaanssprekende cowboy maar me toe die me vertelde dat ik niet meer  verder kon. Er was een rivier ontstaan niet veel verder. Dat de weg naar “Bom Jesus” niet makkelijk was wist ik, maar dat de weg wegwas was volkomen nieuw voor mij.
Terug kon ook niet, als er dan toch een god was zou je die niet op de proef moeten stellen, hij blijft namelijk niet coulant tegenover arme hippies die geen 10^de geven/hebben en telkens om een gunst blijven vragen.
Maar wat nu..

Nu ben ik zo’n kat die wel de boom in kan klimmen maar die de brandweer er vervolgens uit moet halen.
Het geld dat ik had gekregen van mijn laatste couchsurfer die zei dat ik dit vast kon gebruiken heb ik gebruikt voor iets
Ik  ging naar een dorpje toe ( die ik eerst volkomen over het hoofd had gezien ) daar waren welgeteld 10 mensen 500 koeien en 1 vrachtwagen.
Het resultaat ziet u hier beneden..
Mijn eerste lift met motor op een vrachtwagen, arme man heeft 120 km( 60 heen 60 terug )  gedaan voor deze verzopen kat op wegen die niet te doen zijn met regen voor het veel te weinige geld.

Maar ik was dan ook wel een big event in dit dorpje, het hele dorp heeft me geholpen om de fiets op de truck te krijgen en hebben me met beide handen (democratisch gezien zijn er nog steeds evenveel mensen, maar hier zijn ze nog niet zo ver ) staan uitzwaaien.

Moraal van dit verhaal;

De moter lekt nu niet alleen Olie maar ook benzine.
En mijn toeter klinkt als een platgereden eend.
Ook mijn richting aanwijzer is stuk , waardoor ik nu weer als een Nederlander op de fiets mijn hand moet uitsteken..

na 3 keer te hebben gevallen kan ik concludeeren dat geen 1 van die keren mij het leven te hebben gekost.