En in de laatste seconde waarin het voor het laatst een beetje benzine met lucht door de kabarateur in de kamer werd losgelaten en waar voor de laatste keer de bougie zijn werk deet door de explosie  te maakten waardoor mijn afstand tussen Rio de Janeiro en hier nog een beetje groter  werd.

Als het woorden zouden zijn zou het een afscheidszin zijn geweest die zo mooi was dat ik hem niet met mijn oren zou kunnen horen of volledig zou kunnen vatten..

Het was zo helder dat het moment zelf de weg compleet wegviel en er een nanoseconde was waarin ik de hele reis herleefde..
De laatste woorden waren poetish en rijmde op die daarvoor, en vooral waren ze Zo concreet de laatste.

De meters daarna vervaagde het ritme en hikde de motor wat door tot aan het dode punt waarin ik de koppeling bijtrok om hem nog uit te laten lopen..

Een ongeduldige truck toeterde afkeurend en op het grind rolde ik de laatste meters verder.
De motor was geen motor meer maar meer een fiets zonder trappers ( van 150 kilo)

En met een tikend geluid van een bougie en een paar laatste ploffen kwam mijn motor  volledig tot stilstand vastberaden om mij geen meter verder meer te brengen.

De pogingen om hem aan te lopen lukte niet, hij had bijna de 1100 km gehaald zonder problemen, na 1017 km viel de koplamp om god weet wat voorn rede los en verlichten toen nog alleenmaar mijn schoenen door aan 3 draadjes te bungelen.
Maar Nu wou de motor wou geen motor meer zijn, toen ik er iets meer dan 1000 km geleden mijn laatste  motor geld in had gestopt en bijna 600 pesso armer was heb ik er een mechanic 5km verder  mee blij gemaakt. Deze heeft voor een appel en een ei het overleden metalen paard overgenomen die mij bijna 7000 km heeft gedragen en de laatste 50 km voor de grens van Chili heeft gebracht.

Het Kasinski avontuur stopt hier,  achtergelaten heb ik de motor met al het gereedschap een blik olie(halfvol) een reserve bougie wat ketting onderdeeltjes en een slot voor het voorwiel( die anders toch veels te zwaar was om mee te nemen.)
De helm wou hij niet hebben, wat me dan nu een beetje het gevoel geeft van een astronaut in een ponypark.

Met mijn jas en handschoenen nog aan sta ik te liften met een helm in mijn hand.
Wetend dat geen hond stopt voor lifters hier ( ik heb zelf een lifter meegenomen de dag ervoor, een jongen van mijn  lengte met een 2x zo grote tas als de jongen zelf.
Ik op de tank zittend en hij tussen mij en mijn tas ingeklemd.. )
Uiteindelijk toch mijn bestemming gevonden waar ik tussen de gitaar spellende boek lezen-de hippies zit te typen aan mijn pleidooi voor te blijven reizen.

De bestemming, Chili, is niet gehaald met de motor, maar het doel van de reis is gehaald(met nog zo’n 6 weken te gaan..)…. Ik besta…

Ik zal de momenten wel missen, dat ik de motor aan het repareren ben bij een tankstation(omdat er bv de koppelingskabel brak  waardoor ik niet meer kon schakelen en een uur in zn 3 reed) en er groep meiden met mij aan de praat proberen te komen en hun make-up gaan checken in de spiegels van de motor.

Of de prachtige landschappen die zo nederlands leken dat ik elk moment een gele  trein verwachten tussen de zwartwitten koeien.
De landschappen zijn er nog , alleen zal ik het nu niet zien vanaf een motor die het geluid maakt van een tevreden spinnende kat.
Nee , het word weer liften, vragen waarmensen heen gaan en of ze misschien een plekje over hebben…
Of gewoon doelloos je duim uitsteken en instappen bij alles wat stopt.. het is tenslote het avontuur wat me bezig houd..

En het belangrijkste, ik heb het voor mezelf voldaan volbracht.

Zonder rijbewijs, mezelf leren motor rijden in Rio en Sao Paulo een tocht afgebracht waar de meeste motor rijders met jaren ervaring een jaar van tevoren plannen op een zware motor.