Een aardbeving zou een wekker kunnen zijn.
Wakker worden met naast je bed waarna de boekenkast bovenop je valt.

Weer rechtop proberen te krabbelen waarna direct je huis instort.
En als je dan vervolgens nog leeft onder het puin heeft iedereen het te druk met de kruimeldieven die LCD tv’s aan het jatten zijn( die ze dan thuis aanzetten om vervolgens zichzelf op te zien met een tv onder de arm.)

Morele ontwikkeling van een suikerspin, als je het mij vraagt, Maar gelukkig word mij ook niets gevraagd.

Wat begon met een lichte trilling wat het kastdeurtje zachtjes deed doen trillen monde zich uit in een gebeurtenis die niemand hier meer zal vergeten.

Waar de aarde toch altijd mijn punt van stabilisatie was.
Brokkelde deze nu af met de knak van botterscotch.
Op zoek naar de buitendeur werd van muur naar muur gegooid en liep als een man onder invloed van ether.

Dansende auto’s , piepende honden gillende vrouwen onder een heldere felle elektrisch geladen hemel midden in de nacht.

Rillend zaten er buiten meisjes bij elkaar gekropen te bidden.
Waar ik in mijn boxershort het straatbeeld verbloemde*link foto mijn bloemenboxer*

Waar liefde blind maakt laat angst ruimte voor lucide waarneming waar seconde op seconde intens word geleefd.

Ik voelde het bloed door mijn aderen pompen en heel bewust elke hartslag werd in agonie omarmt.
Met een langzame adem vertelde ik dat alles goedkwam, niet dat iemand me kon verstaan.

En de geur, een geur die enkel kan worden toegeschreven als een nacht als deze, een geladen lucht die verdriet en angst om-hulst.

De kinderen die alleen thuis waren en op de achterbank van de auto als trillende rietjes naast elkaar zaten vertelde in hun blik wat iedereen voelde, Angst.

Wel hoop ik dat de mensen die hier een nieuwe gestolen LCD tv in hun huisje hebben gezet op hun lippen bijten elk moment dat ze naar de tv kijken en het drama van de afgelopen dagen zien.

Maar ja .. aan mij werd niets gevraagd..

over en uit.

Ik hoop gewoon na 7 gemiste vluchten weer naar Nederland te kunnen..

En waar nog geen bank systeem normaal werkt liep ik vandaag als een hongerige junk door de supermarkt met een fles whiskey onder de arm die ik niet cash kon betalen. Verlaten door trots en ingenomen door schuld waarom ik nu net weg was uit het rampgebied en meer dan een miljoen mensen niet.